Na ekranie powitalny obraz z informacjami o tym, jakie kroki podjąć przy pierwszym uruchomieniu: podłączyć do komputera i włączyć. E-booki kupuję bezpośrednio przez Kindle, bo urządzenie na (niemal) całym świecie jest stale online. Czytnik jest od razu spersonalizowany, w ciągu kilkudziesięciu sekund, bez żadnego rejestrowania się czy logowania, pobieram e-booki, które już wcześniej kupiłem na Amazonie. Oczywiście otwierają się na tej stronie, na której skończyłem je czytać na iPadzie.

A właśnie, iPad. W stosunku do Kindle’a wydaje się duży, gruby i ciężki. Nieporęczny. I jeszcze ten świecący ekran pełen odcisków moich paluchów. Za to Kindle jest lekki i wydaje się być solidny. Jak to ujął kolega z biura: „nie bałbym się go upuścić na podłogę”. Zatem do książek zdecydowanie Kindle. iPada wezmę do pociągu, jeśli będę chciał nie tyle czytać, co bawić się multimedialnie i surfować (o ile złapię zasięg).

Wracamy do Kindle. Włączyłem, zsynchronizowałem, przeczytałem kilka stron, zrobiłem notatki na klawiaturze (fizycznej, nie wirtualnej – duży plus!), wyłączyłem. Na ekranie wyświetliła mi się podobizna Marka Twaina. O, a następnym razem rycina z rybami. Drobnostki, ale cieszą.

Trzeba przyznać: nawigacja trochę staroświecka, żadnego ekranu dotykowego, wszystko za pomocą strzałek i przycisków. Ale czytelnicy to (chyba) inteligentni ludzie, nie muszą mieć koniecznie uproszczonej, obrazkowej nawigacji à la Apple. Do wyboru osiem rozmiarów tekstu, w niektórych książkach mogę też zmieniać rodzaj czcionki i interlinię. Mogę zmniejszać i zwiększać marginesy oraz obracać obraz. Tym razem Amazon nie wyłączył funkcji text-to-speech, która działa nadspodziewanie dobrze (przykład czytanego fragmentu w wideo).

Tyle na początek. Po pierwszych godzinach zabawy z Kindle, jutro nareszcie siądę i zacznę z niego spokojnie czytać. Kolejny raport z użytkowania już wkrótce.

Nie potrzeba nam dalekosiężnych wizji, od nich ważniejsze jest zdrowie; tak, zdrowie jest najważniejsze. Zapobiegliwość też nie jest cechą niezbędną, o wszystko troszczy się przecież zarząd i radca dworu. Oni wiedzą, co jest dla nas dobre, co więcej, dbają nie tylko o nasze zdrowie fizyczne, ale i psychiczne. Skutecznie eliminują rozdrażnienie i wprowadzają między nami zgodę, która co prawda nieco nas ogłupia, ale zapewnia święty spokój.

Gdyby pacjenci sanatorium Berghof mieli potrzebę napisania manifestu, to tak mogłyby wyglądać do niego szkice. Nigdy do stworzenia tekstu w takiej formie oczywiście by nie doszło, bo nie ma miejsca na polityczne myślenie w grupie ludzi, gdzie podstawowym tematem rozmów jest pogoda, zachowanie sąsiadów i skandaliki obyczajowe. Trudno tę zbiorowość nazwać nawet społecznością, gdyż więzy łączące jej członków są zadziwiająco nikłe i powierzchowne.

Nie wchodzi się tutaj w głębsze kontakty, nawet zawiązywanie zwykłych znajomości jest świadomie utrudniane przez lekarzy. Uczucia, które mogłyby zrodzić się między kuracjuszami, rugowane są podejrzaną psychoanalizą. Aktywność społeczna ma oczywiście prawo istnieć, o ile sprowadza się do wymiany znaczków, robienia zdjęć, czy zbiorowego pałaszowania coraz to wymyślniejszych rodzajów czekolady. Poważnych gazet się nie czyta, donoszą one tylko złe wiadomości o problemach i sporach, które nie powinny zaprzątać głowy nikomu liczącemu się ze zdrowiem.

Z zaprogramowaną przez lekarzy łatwością zapomina się o tych, którzy opuścili sanatorium żywi albo martwi. Śmierć osłaniana jest grubą zasłoną milczenia, której pod żadnym pozorem zerwać nie wolno. Mówienie o zmarłych wywołuje skandal, ponieważ zinternalizowane przez kuracjuszy przepisy jasno określają, że pacjenci mają prawo być zachowani od szokującego kontaktu z trupami. Ktokolwiek złamie to tabu, może oczekiwać pełnego stanowczości protestu, włącznie z zarzutem grubiaństwa i złego wychowania.

Większości Polaków spodobałoby się w sanatorium Berghof. Nieuczestniczenie w politycznych dyskusjach premiowane byłoby wygodnym leżakiem z dwoma kocami z sierści wielbłądziej, a niezajmowanie się zwłokami i trumnami skutkowałoby dodatkową porcją słodkiej leguminy na deser. Polacy wysłani do Davos może mieliby nikłą świadomość faktu, że prawdziwe życie toczy się gdzie indziej, ale nie czuliby potrzeby jej rozbudzania. W końcu przez ostatnich parę lat usilnie byli przekonywani, że cały świat poza Berghofem nękany jest kryzysami i zapaściami, a tylko na ich wysokogórskiej, zielonej wyspie stabilności nie dzieje się nic złego. Ba, mogą nawet w weekend rozłożyć grill, a ubrudzone od węgla ręce wymyć w ciepłej wodzie. Przypadki nagłej śmierci pozostawia się natomiast specjalistom, którzy za parawanem dyskretnie usuwają wszelkie jej pozostałości.

Tekst ukazał się w lipcu 2010 w portalu www.teologiapolityczna.pl.

* Tytuł to refleksja Joachima Ziemssena, który leczył się w sanatorium Berghof w Davos. To jego odwiedził Hans Castorp, bohater powieści „Czarodziejska Góra” Thomasa Manna. Warte odnotowania jest też drugie zdanie tej wypowiedzi: „Ale nadejdzie czas, że przyjdziemy znowu do siebie”. Thomas Mann, Czarodziejska Góra, Warszawskie Wydawnictwo Literackie Muza SA, Warszawa 2009, s. 73.

Obrazy wolę zapisywać w mojej pamięci, a nie na karcie SD. Chcę, żeby były przeze mnie przetwarzane, zamazywane, idealizowane. Zamiast otworzyć na komputerze folder z tysiącami preparatów zakonserwowanych w pikselach, wolę wyciągnąć z mojej zawodnej pamięci kilka zmanipulowanych wspomnień. A w czasie poznawania nowego miasta na świat patrzę chętniej przez okulary niż przez obiektyw cyfrówki.

Permalink: http://piotrowicz.info/?p=252

Oczyma wyobraźni widzę, jak w tej chwili w Bibliotece Narodowej na pełnych obrotach pracuje sztab kryzysowy, który obmyśla, jaki dramatyczny komunikat wysłać w świat, by ostudzić ten owczy pęd Polaków do lektury. Od lat wiadomo przecież, przynajmniej w Bibliotece Narodowej, że Polacy czytają coraz mniej. Wiadomo, bo wykazują to wyniki badań ankietowych, których wykonanie zatroskana Biblioteka zleca, by móc się zatroskać jeszcze bardziej. Ale lamentującej Biblioteki nikt nie słucha, najwyżej marni dziennikarze, którym łatwiej zrobić newsa na podstawie alarmującej informacji prasowej niż rzetelnie zbadać temat. Najpierw cios Bibliotece Narodowej zadali eksperci, którzy ocenili, że rynek, owszem, rozwija się. Potem odezwali się wydawcy, którzy ogłosili, że w 2008 roku znów sprzedali więcej i drożej niż rok wcześniej. A teraz jeszcze naród zdradził swą Narodową Bibliotekę i przyszedł na targi. Obejrzał książki, kupił ich sporo, a zapewne je jeszcze przeczyta.

http://piotrowicz.info/?p=245

Przez ten z górą rok zawsze bezproblemowo, kompetentnie i przyjaźnie obsługiwany byłem w Urzędzie Dzielnicy, a więc jednostce dokonującej wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Bezproblemowo, bo na wizytę w urzędzie umawiałem się mailowo na konkretną godzinę, byłem z nim w stałym kontakcie mailowym, telefonicznym i smsowym (tak, tak – urząd w razie potrzeby wysyłał do mnie smsy), niektóre formalności mogłem załatwić bez osobistej wizyty. Kompetentnie, bo udzielano mi wyczerpującej i precyzyjnej informacji, więc zawsze wiedziałem, jakie kolejne kroki powinienem podjąć (dotyczyło to zwłaszcza rozpoczynania i zawieszania działalności gospodarczej). Przyjaźnie, bo urzędniczki zawsze były uśmiechnięte, zapamiętywały mnie (choć w urzędzie w różnych sprawach – nie zawsze związanych z działalnością gospodarczą – byłem przez te piętnaście miesięcy raptem pięć razy), a w dodatku nie wymagały niezliczonej liczby dokumentów („Zapomniał pan wezwania? Nic nie szkodzi. Przecież widzę, że się pan stawił i ma pan dowód osobisty” – to słowa bynajmniej nie przedstawicielki firmy, z którą chcę podpisać umowę na lata, o czym za chwilę, ale urzędniczki).

Równie bezproblemowy i przyjazny był  praski Urząd Skarbowy, w którym jest kącik zabaw dla dzieci (nie korzystałem, ale wystawę prac maluchów pod tytułem „Na co idą nasze podatki” obejrzałem), za to nie ma kolejek. W Urzędzie Skarbowym wszystko załatwiałem od ręki i ani razu nie odszedłem stamtąd z kwitkiem. Zdarzyło mi się, że przyjęto ode mnie niekompletny zestaw dokumentów, brakujące zaświadczenie mogłem bez problemu dosłać pocztą. Nie muszę chyba wspominać, że wychwycony przez urzędniczkę błąd w zeznaniu PIT mogłem skorygować bez żadnych konsekwencji.

ZUS? Mam wiele zastrzeżeń do istoty jego działalności, ale jeśli chodzi o bieżącą działalność, to ani razu nie spóźnił się z przelaniem składek do drugiego filaru, a dwie wizyty, jakie miałem okazję złożyć w tym przybytku, zakończyłem w kwadrans – z pełnym sukcesem, ma się rozumieć.

Co zatem utrudniało moje życie przedsiębiorcy? Firmy, które miały mi moje życie ułatwiać. Tutaj pozwolę sobie nie ujawniać nazw, ale wskazać na pewną tendencję. Urzędniczki wyśmiały mnie, gdy przy rejestrowaniu firmy przebąkiwałem coś o pieczątce: „Po co panu pieczątka?!” – wołały. Szybko okazało się po co. Firma telekomunikacyjna, z którą chciałem podpisać dość dla niej zyskowną umowę na dwa lata wymagała ode mnie – oprócz dziesiątek papierków – pieczątki. Nie ma pieczątki? Nie ma umowy. W swojej piętnastomiesięcznej karierze przedsiębiorcy pieczątkę przybiłem ten jeden, jedyny raz – na umowie z firmą telekomunikacyjną. Inny przykład: chciałem zakupić usługę w wchodzącej na mocno konkurencyjny rynek firmie. Okazało się, że w tym przypadku barierą nie do przejścia był brak dokumentu potwierdzającego nadanie mi numeru NIP. Nie miało znaczenia, że numer ten nadano mi dobrą dekadę temu i posługują się nim wszystkie urzędy. Firma chciała poświadczenia nadania numeru NIP. Nie zyskała klienta. Trzeci, ostatni, najbardziej bolesny przykład: zaleganie z płatnościami za wykonane przeze mnie usługi. Nic więcej nie powiem, ale było i bolało.

Słowem: problemem polskiej gospodarki nie jest brak jednego okienka, nie są niekompetentni urzędnicy, nie jest nawet biurokracja – są nią mało elastyczni, nieufni i krótkowzroczni prywatni gracze rynkowi.